Fragmenten uit interviews

Karlijn:

“Als ontwikkelingswerker moet je weten waar je grenzen liggen, waar je invloed op kan uitoefenen en waar niet....

....En dat is soms een harde les. Soms ben je ergens en moet je constateren; dit is zo ellendig, hier kan ik echt niks betekenen.
Of dit is te groot, of dit durf ik niet te beïnvloeden, want ik weet niet wat de uitkomst is.
Het is dus belangrijk om je bewust te zijn van je grenzen.
Van je persoonlijke en je professionele grenzen.

Wat je zelf aankan, maar ook vooral wat je te bieden hebt.”

“Ik heb een keer begin jaren zeventig met een groep Masai van Naivasha naar Keekorok via Narok gelopen.

Dat is een tocht dwars door de Masaivlakte van ongeveer 230 kilometer.
We brachten iemand die vermoord was terug naar zijn geboortedorp. Ik deed dat uit solidaire betrokkenheid met deze mensen en heb onderweg heel veel van ze geleerd. Gewoon door er te zijn, door dingen mee te maken. Zoiets zou ik vroeger niet eens bedácht hebben dat ik dat zou doen.
Het was een soort demonstratieve tocht eigenlijk. Heel stil, heel mooi.
Zoiets gebeurt gewoon.
Het zijn keuzen die je maakt, maar je wordt ook gekozen.
Ik heb heel veel met mensen gepraat tijdens die tocht en bij ze gezeten.
Je steekt een grens over door uit je eigen belevingswereld te stappen en in die van hun te stappen en mee te mogen lopen.”

Klaas Jaap:

"Mensen in Afrika inspireren me omdat ik zo vaak, zo regelmatig mensen tegenkom waarvan ik denk: ja, als er meer van jou zouden zijn, dan zou het misschien nog wel goed komen.

Wat ik heel regelmatig in Afrika tegenkom zijn mensen die tegen alle klippen op gewoon door blijven gaan met waar ze mee bezig zijn.


En met een overtuiging en een visie en een kracht en met een doorzettingsvermogen! Ongelooflijk.
Dat zijn de mensen voor wie ik het doe, waar ik bewondering voor heb, maar vaak ook verschrikkelijk mee kan lachen.
Ik kom natuurlijk al een hele tijd in landen in Afrika waar het niet echt heel goed gaat. En dat je toch die mensen elke keer weer tegenkomt.
Dat is voor mij de drive. In die zin zijn het de mensen die Afrika maken.
Het zijn niet de landschappen, het is niet het lekkere eten, want dat valt in grote delen van Afrika nogal tegen (lacht). Het zijn ook niet de cultuurschatten. Als je voor het eten, de natuur en de cultuurschatten komt, moet je naar Zuid Oost Azië, dat is heel simpel. Maar Afrika zijn de mensen, daar doe je het voor en daar word ik warm van en geïnspireerd van.
Daar word ik ook boos om. Maar dat is op een goede manier boos.
Oprecht boos, omdat het me kan schelen."

Louk:

"Ik heb in mijn leven vaak de positie van bemiddelaar tussen partijen gehad. De eerste keer dat dat gebeurde, was ik negentien.

Ik zat in dienst en in 1962 was het dieptepunt van het Nieuw-Guinea conflict. Ik werd uitgezonden naar dit conflict als officier en was verantwoordelijk voor veertig man in een oorlogssituatie. Een hele zware verantwoordelijkheid. Dat was pittig.
Ik was de jongste van het hele gezelschap, al die mannen waren halverwege de twintig en bonken van kerels. Ik was nogal eenzaam en ik was ook zeer onzeker van mezelf. Ik heb daar dezelfde weg gekozen als ik vaker heb gedaan in mijn leven. Ik was geïnteresseerd in religie, de islam in dit geval en verdiepte me daarin. Ook leerde ik de lokale taal: Bahasa, omdat ik met de Indonesische bevolking van het dorp waar we zaten, moest kunnen communiceren. Dat heeft betekend dat ik in een hele excentrieke positie kwam in dat leger daar. Maar die positie kwam later van pas toen ik moest bemiddelen tussen strijdende partijen in het dorp."